แอนนิเมชั่น คือ!!?

posted on 18 Dec 2011 11:25 by orangedk in Article
 
           วันนี้มีบทความของคุณสามีมาแชร์ให้ทุกๆคนได้อ่านกันค่ะ   หลังจากนี้จะมีบทความแบบนี้มาอัพเป็นระยะๆนะคะ  (เนื่องจากแฟนชอบเขียนบทความพวกนี้ เลยอยากแบ่งปันสิ่งดีดีให้ค่าาาา)
 
เห็นว่ามีประโยชน์กับหลายๆคน ลองอ่านดูนะคะ  
 
อันนี้จะเกี่ยวกับอนิเมชั่นและประสบการณ์ที่ทำงานในวงการนี้ในประเทศไทยมานาน
 
ใครที่คิดว่าบทความนี้ดีและมีประโยชน์ ก็อยากให้ช่วยกันแชร์ส่งต่อให้คนอื่นได้อ่านกันบ้างนะคะ Embarassed
 
 
 

แอนนิเมชั่นคือ????!!!!!!
 
บทความต่อไปนี้  ทั้งการวิจารณ์และการตีความ  ล้วนเป็นความเห็นส่วนตัวทั้งสิ้น  โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะจ๊ะ
 
เห็นหัวข้อแบบนี้ไม่ได้มาเลคเชอร์อะไรนะครับ  แค่จะมาเล่าความคิดเห็นในมุมของผมให้ฟัง  เพราะคำว่าแอนนิเมชั่นมีการแปลความหมายในทางรูปธรรมอยู่แล้ว  คือการ "ทำภาพให้เคลื่อนไหว" ประมาณนั้น  แต่ว่าสิ่งที่ผมจะเล่าคือความหมายของคำว่าแอนนิเมชั่นในแบบของผมซึ่งมีความหมายในอีกแง่มุมหนึ่ง
 
ผมดูแอนนิเมชั่นหลายๆเรื่องเข้าตั้งแต่เด็ก  พอโตขึ้นผมก็รู้สึกได้ว่า  แอนนิเมชั่นที่ดีและเป็นที่จดจำอยู่ทุกวันนี้  มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนๆกันคือ  แอนนิเมชั่นเหล่านั้น
 
"จะทิ้งอะไรให้คนดูเก็บไว้เสมอ"
 
แน่นอนว่าสิ่งที่ทิ้งไว้ไม่ใช่คำพูดประเภท  "เด็กๆทุกคนต้องเป็นเด็กดีนะจ๊ะ"  หรือ  "ฮ้า! เราต้องขยันเรียนแล้วก็ช่วยพ่อแม่ทำการบ้าน"  ผมไม่ได้หมายความว่าคำพูดแบบนี้ไม่ดี  แต่ผมมั่นใจว่าคนดูไม่เก็บสิ่งนี้เข้าไปหรอก  มนุษย์มีธรรมชาติอย่างหนึ่งคือไม่ชอบถูกสอนและชักจูง
 
สิ่งที่แอนนิเมชั่นที่ดีทำได้  ยอดเยี่ยมกว่านั้นเยอะ  คือทิ้งสิ่งนั้นๆไว้ในใจคนดู  หรือให้คนดูซึมซับมันเข้าไปเอง
 
 
คราวนี้  "สิ่งนั้น"  คืออะไร?
 
"สิ่งนั้น"  ก็คือ  "ข้อความ  และ(หรือ)  ความรู้สึก"  ครับ
 
 
 
ดังนั้นผมจึงตีความความหมายของแอนนิเมชั่นแบบของผมเองว่า

แอนนิเมชั่น คือ การสื่อสารอย่างมีชั้นเชิงประเภทหนึ่ง  เพื่อนำข้อความ  หรือความรู้สึก ที่ผู้กำกับหรือคนเขียนบทต้องการสื่อ  ส่งเข้าไปถึงจิตใจของผู้รับโดยตรง

ใช่ครับ  ผมตีความแอนนิเมชั่นว่าเป็นการสื่อสาร  การสื่อสารระหว่างผู้กำกับกับคนเขียนบทสู่คนดูทั่วทั้งโลก  หรือทั้งจักรวาล  ฮ่าๆๆ  (ซักวันผมหวังว่ามนุษย์ต่างดาวจะดูงานผม ^^)
 
 
แล้วทำไมใช้คำว่าการสื่อสารอย่างมีชั้นเชิง?
 
เพราะการสื่อสารทั่วไปมันมีขีดจำกัดครับ  และขีดจำกัดที่สูงสุดคือตัวมนุษย์เอง  อย่างที่ผมบอกครับว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ชอบถูกสอนและชักจูง  น้อยคนมากที่ถูกบอกว่า"จงเป็นคนซื่อสัตย์นะ"  แล้วเค้าตอบว่า"ครับผมจะเป็น"  แล้วเค้าก็เป็น
 
เราเลยต้องมีชั้